«مرا به نام کوچکم صدا بزن»

هیچ از گفتن این مطلب پرهیز ندارم که «مهدی» را دوست دارم؛ «مهدی» به کسر میم را. اگر بنا بود نامی برای خودم انتخاب کنم همین را انتخاب میکردم و از این جهت شکرگزار سلیقهی خوب پدر و مادرم هستم. تازگیها فهمیدهام شیوهی پاسخ دادنم به دیگران بسیار به این موضوع مربوط میشود که مرا چطور صدا میزنند. با اسم کوچکم یا به شیوهای دیگر. صدازنندهی اسم کوچکم را بیاختیار بیشتر تحویل میگیرم. انگار همینقدر که کسی مرا «مهدی» صدا کند با من خویشاوند باشد. چنین کسی با همهی عزیزانم در چیزی مشترک است و همین کافی است برای به چشم دیگری نگاه کردنش.