متأسفانه هیچوقت نشد که خانم پوران شریعت رضوی را از نزدیک ببینم، ولی از دور کمابیش فعالیتهایش را دنبال میکردم. یکی از محوریترین کارهایش، دفاع از همسر فقیدش بود. میخواست چهرهای دیگر از شریعتی ن

«ای که در دل جای داری بر سر چشمم نشین که اندر آن بیغوله ترسم تنگ باشد جای تو»

مدتی است عدهای دست به شماتت مردم میزنند و وضع بد اقتصادی کشور را نتیجهی صندوق رأی میدانند. در جواب، از توضیحِ اینکه اساساً چه مقدار از تصمیمسازیهای کلان کشور در اختیار نهادهای «انتخابی» است م

مخاطبم در این یادداشت، کسانی که خوشخیالانه مشکل کشور را عمرو و زید میدانند و گمان میکنند با روی کار آمدنِ فلانی به جای بهمانی، مملکت گلستان میشود، نیست. مخاطبم کسانیاند که در مقاطع مختلف تاریخ

یکی از زشتترین واژههای زبان فارسی، این واژهی «شهرستانی» است. در واژهنامهی دهخدا که گشتم، مدخلی برای آن—بهمعنای مورد استفادهی معمولِ کنونی—ذکر نشده، ولی اگر بخواهیم آن را معنی کنیم میشود ایر

رقص و رقصیدن همیشه برایم مسألهزا بوده. بهعنوان کسی که در خانوادهای متدیّن و متشرّع بهدنیا آمده و رشد کرده، در زمان کودکی تنها مواجهام با این پدیده، جشنهای عروسی و تولّد اقوام و خویشان بود. در

در تاریخ جهانگشای جوینی نقل شده هنگامی که چنگیزخان بخارا را فتح کرد، بر بزرگان شهر بسیار سخت گرفت و مقدساتشان را اهانت کرد*. در این حالت، مولانا امامزاده در پاسخ به امیرامام جلال الدین که از او پر

هیچوقت نپرسیدی که روزهای بیتو چگونه گذشت، و خوب شد نپرسیدی. نمیتوانستم به این راحتیها جوابت دهم. نمیتوانستم بگویم سخت گذشت که اهل دروغ گفتن نبودم. مبادا خیال کنی که آسان بود! نه، سخت بود ولی س

اگر من یک آدم چهل ساله باشم، آسمانجُل، بیخاصیت، بیهنر، بد عهد، ورشکستهی مالی و اخلاقی، عاجز از شب کردنِ روز بدون مکافات و مشکلات، و گرفتار در انواع بحرانهای تصور پذیر و تصور ناپذیر، در حالی که

اواسط فیلم گرگ والاستریت است. تا ایجا دیدهایم که جردن بلفرت با چه حقّهبازیهایی پولدار شده و چطور چرخ زمانه به مرادش میگردد. حالا دو نفر مأمور افبیآی آمدهاند روی کشتیِ تفریحیِ بلفرت تا او را

داشتم نگاهی میانداختم به کتاب ولایت, فقیه امام خمینی، گفتم بعضی از قسمتهایی که برایم جالب است را با بقیه به اشتراک بگذارم. البته پیشنهاد میکنم خودتان کتاب را کامل بخوانید و مخصوصاً استدلالهای عق

اگر میخواهی بقیهی پولم را ندهی، نیازی نیست با من سر صحبت را باز کنی، گرم بگیری و بهاصطلاح، رفیق شوی. تحملِ آنکه غریبهای بد خُلق پولم را بالا بکشد، از تحملِ اینکه بفهمم همهی این خوش و بشها و داستان تعریف کردنها و حتی درد دل کردنها در ده دقیقهی گذشته فقط برای پس ندادن آن هزار تومانی بوده به مراتب آسان...

کسی تلفن زده و انتظار دارد از طریق صدا شناساییاش کنم. میگویمش که نمیشناسم. میگوید دوران آموزشی سربازی با هم بودهایم. هنوز نمیشناسم. میگوید بچهی کرمان است. باز هم نمیشناسم. خودش را معرفی می

تو را که خانه نئین است، بازی نه این است. سعدی xa0 درست نمیدانم رفتن زنان به ورزشگاه,های فوتبال از چه زمانی تبدیل به مطالبه شد. باید احتمالاً از زمان رونق گرفتن شبکههای اجتماعی باشد، که قبل از آن

حکومت جمهوری اسلامی در دوران حیات خود، بارها و بارها هواداران خود را وادار به انتخاب بین اسلام (دقیقتر: نسخهی حاکمیتی از فقه اسلامی) و وجدان اخلاقی و انسانی خود کرده و میکند. محصول این رفتار، معدود هواداران باقیماندهای است که به علّت دلبستگی به اسلام، بارها و بارها به وجدان اخلاقی و انسانی خود بیاعت...

هرچند در جبههی جنگ علیه داعش شرکت نداشتم ولی مقارن شدن روز اعلام نابودی داعش با آخرین روز سرباز بودنم، معنایی ضمنی به دوران خدمت سربازیام میدهد.

وقتی شما راههای ارتباط از راه دور را برای دیگران فراهم میکنید، مثلاً تلفن همراه میخرید، آدرس ایمیل میسازید یا حساب کاربری در شبکههای اجتماعی درست میکنید، در قبال این راههای ارتباطی مسئولید. به این معنی که لازم است آنها را بهطور مرتب چک کنید و در صورتی که کسی از طریق یکی از این راهها با شما تماس بگیر...

حال گنگ و گیجی داشتم. چند لحظه قبلش بود که فهمیده بودم مادرم خواهرم را باردار است. آن موقع هشت ساله بودم. هرچند بیش از بیست سال از آن لحظه میگذرد و هرچند حافظهی خوبی ندارم ولی حال آن لحظهام را کمابیش به یاد دارم: حال گنگ و گیجی داشتم. چند ماه بعد

سکوت * گوشم شنید قصّهی ایمان و مست شد کو قسم چشم صورت ایمانم آرزوست (مولانا) پینوشت: میخواستم شرح حالم را چند ماه پس از تماشای این فیلم بنویسم و توضیح دهم که چطور ماجرای ایمانِ قهرمانِ فیلم در این مدت گریبانم را رها نکرده. امّا هرچه کردم نتوانستم بدون فاش کردن قصّهی فیلم حرفم را بزنم، و دیدم جفاست.

تحت تأثیر دکتر علی شریعتی، در برههای از زندگیام احساس میکردم که وظیفهای سنگین بر دوش دارم و باید وقتم را به خواندن موضوعات «مهم» بگذرانم و نباید آن را به مشغولیتهای دیگر تلف کنم. در این میان آنچه بیش از هر چیز قربانی شد، رمان خواندن بود. نه اینکه در آن مدت اصلاً رمان نخواندم، ولی همان تکوتوک رمانهای...